“Koru Oteli’ni kim kurdu” konusundaki yazımızı okuduğunuz için teşekkür ederiz. Fune olarak sizlere her zaman kaliteli içerik sunmaya devam edeceğiz.
Koru Oteli’ni kim kurdu? İzmirli bir gencin zihninde başlayan gereksiz ama keyifli sorgu
Sabahları uyanınca insanın aklına iki tür soru düşer: ya “kahvaltıda ne yesem?” ya da tamamen gereksiz ama bir şekilde hayatın merkezine oturan sorular… Mesela benimkisi şu oldu: Koru Oteli’ni kim kurdu?
Bunu düşünmeye nasıl başladım, inanın ben de tam çözemedim. İzmir’de yaşayan 25 yaşında biriyim; kahveyle ayakta duran, toplu taşımada camdan dışarı bakarken hayatı sorgulayan, arkadaş ortamında sürekli “çok komik değil mi ya” diye kendi esprisine gülen bir tipim. Ama iç dünyamda bazen ciddi araştırmacı ruh devreye giriyor.
Ve işte o ruh bir gün dedi ki:
“Dur bir dakika… Koru Oteli’ni kim kurdu?”
Ben de dedim ki: “Bunu şimdi neden düşündün?”
O: “Bilmiyorum ama öğrenmeliyiz.”
Bir otel düşün, bir de kafanın içinde kurulan senaryolar
İnsan bazı yerleri hiç görmese bile zihninde canlandırıyor. Koru Oteli de benim için tam böyle bir yerdi. İsmini duyunca bile insanın aklına şu geliyor:
Çam ağaçları arasında bir bina
Sessiz sabahlar
Kahvaltıda zeytin çeşitleri
Ve muhtemelen bir yerde çalan hafif piyano müziği
Ama işin komiği şu: Ben o otelin kapısından bile geçmedim. Buna rağmen zihnimde 7 katlı bir “nostaljik huzur merkezi” inşa etmişim.
Sonra düşündüm:
“Bu kadar kafamda büyüttüğüm bir yerin kurucusu kim acaba?”
İşte burada hikâye başladı.
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusunun peşinde gereksiz bir dedektiflik
Bende şöyle bir alışkanlık var: Bir şeyi merak edersem sanki FBI beni işe almış gibi davranıyorum. Google’a giriyorum, üç sekme açıyorum, birini unuturken diğerinde başka bir şey araştırıyorum.
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusu da böyle başladı.
Ama ilginç olan şu: Bu soru sadece bir isim arayışı değil. Aynı zamanda bir “kim böyle bir yeri hayal etti?” sorusu.
Çünkü otel dediğin şey sadece bina değil ya… Bir fikrin fiziksel hali.
Ve ben İzmir’de sabah 8’de dolmuşta giderken bunu düşünüyordum.
Yanımda biri telefonla konuşuyor:
“Abi ben de Koru Oteli’nde kalmıştım geçen yaz.”
Ben içimden:
“Dur… DUR… KONUŞMA DEVAM ETME LÜTFEN.”
Çünkü artık bu benim kişisel araştırma dosyam olmuştu.
İzmirli bir genç olarak her şeyi fazla düşünme yeteneğim
Benim gibi insanlar için problem şu: Her şey bir anda derinleşir.
Mesela:
Marketten ekmek almaya giderim → “Ekmeğin kültürel tarihi nedir?”
Kahve içerim → “Bu acı neden hayat gibi?”
Bir otel adı duyarım → “Bunu kim kurdu ve neden?”
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusu da böyle bir zinciri tetikledi.
Bir noktada şunu fark ettim: Aslında ben otelin kurucusunu değil, insanın “bir şey kurma motivasyonunu” merak ediyorum.
Çünkü kimse sabah kalkıp “dur ben bir otel yapayım” demiyor.
Ya da diyor mu?
İşte orası muamma.
Kurucu fikri: Bir insan mı, yoksa bir hayal mi?
Bazen bazı yerlerin kurucuları tek bir kişi gibi anlatılır ama ben buna pek inanmıyorum. Kafamda hep şu sahne var:
Bir grup insan bir masada oturuyor.
Biri diyor: “Buraya bir otel yapalım.”
Diğeri: “Ama adı ne olacak?”
Bir başkası: “Koru…”
Sessizlik…
Sonra hep birlikte: “Evet. Koru.”
Ve o an karar veriliyor.
Belki de Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusunun cevabı tek bir kişi değil, bir fikirler karmaşasıdır.
Ben İzmir’de bunu düşünürken bir yandan da Alsancak’ta yürüyüş yapıyorum. İnsanlar geliyor geçiyor, kimsenin umurunda değil otelin kökeni. Ama benim kafamda tarihsel bir drama dönüyor.
İç ses 1: “Sen neden böyle şeyleri takıyorsun?”
Cevap veriyorum:
“Bilmiyorum ama biri takmalı.”
İç ses 2: “Git işine gücüne bak.”
“Bakıyorum zaten… düşünerek.”
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusunu büyüten şehir etkisi
Daha Fazlası İçin: Costa'nın sahibi kim ?
İzmir’de yaşamanın şöyle bir etkisi var: İnsan hem rahat hem de gereksiz düşünceli oluyor.
Deniz kenarında oturuyorsun, rüzgâr esiyor, simit yemişsin… Her şey güzel.
Ama beynin:
“Acaba Koru Oteli’nin kurucusu bu manzarayı hayal etmiş midir?”
Ve böylece huzur bile sorguya dönüşüyor.
Bir arkadaşım var, ona bunu anlattım.
Ben:
“Düşünsene bir otel var, adı Koru. Bunu kim kurdu acaba?”
O:
“Abi sen niye böyle şeylerle uğraşıyorsun ya?”
Ben:
“Sen hiç hayatı düşünmüyor musun?”
O:
“Hayır, maç izliyorum.”
Ve işte o anda yalnızlığımı hissettim.
Kurucuyu ararken aslında neyi arıyoruz?
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusu aslında çok daha derin bir şey olabilir.
Belki de mesele şu:
Bir hayali gerçeğe dönüştüren insan kim?
Bir mekânı “anı” haline getiren güç ne?
Bir ismin arkasındaki hikâye neden bu kadar merak edilir?
Ben bazen düşünüyorum, insanlar otellere sadece uyumak için gitmiyor. Biraz da “başka bir hayatı denemek” için gidiyor.
Belki Koru Oteli de böyle bir yerdi.
Ve kurucusu kimse, o kişi aslında bir şey kurmamış olabilir… sadece bir ihtimal bırakmıştır.
Gündelik hayatla kurulan absürt bağlar
Geçen gün markette domates seçerken bile aklıma geldi:
“Acaba Koru Oteli’nin kurucusu domates sever miydi?”
Sonra kendime kızdım:
“Bu nasıl bir bağlantı?”
Ama işte beyin böyle çalışıyor. Rastgele şeyleri birbirine bağlıyor.
Otobüste biri öksürüyor → Koru Oteli
Kahve dökülüyor → Koru Oteli
Telefon şarjı bitiyor → Koru Oteli
Bir süre sonra hayatımda sembol haline geldi.
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusunun romantik tarafı
Bazen bu tür sorular aslında romantik bir yerden geliyor.
İnsan bir mekânın arkasında bir hikâye olmasını istiyor.
Çünkü hikâyesi olan şey daha gerçek geliyor.
Ben de İzmir’de yürürken şunu düşündüm:
Belki de Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusunun cevabı, bir kişinin adı değil; bir dönemin ruhudur.
Belki de o kişi sabahları kahvesini içerken “insanlar burada huzur bulsun” demiştir.
Belki de hiç böyle düşünmemiştir, sadece iş yapmıştır.
Ama biz sonradan anlam yüklemişizdir.
İç ses 3: “Sen yine fazla romantikleştirdin.”
“Olabilir. Ama güzel değil mi?”
Gerçeklik ve hayal arasındaki o ince çizgi
İşin komiği şu: Ben bu soruyu düşünürken aslında hiçbir veriyle hareket etmiyorum. Ama yine de zihnimde bir hikâye oluşuyor.
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusu, bir anda:
Tarih
Mimari
İnsan hikâyeleri
Ve benim gereksiz düşüncelerim
arasında gidip geliyor.
Bazen düşünüyorum, belki de otelin kurucusu bu yazdıklarımı görse gülerdi.
“Ben sadece bina yaptım kardeşim” derdi.
Ben de:
“Biliyorum ama ben biraz abarttım.”
Sonunda hiçbir şey çözülmüyor ama bu da normal
Günün sonunda hâlâ net bir cevap yok. Ama artık bunun bir önemi de yok gibi.
Çünkü mesele sadece “kim kurdu” değil, “neden merak ettim” sorusuna dönüşüyor.
İzmir’de akşam oluyor, ışıklar yanıyor. Ben hâlâ kafamda Koru Oteli’nin lobisinde hayali bir şekilde oturuyorum.
Birisi yanımdan geçiyor:
“Check-in yaptınız mı?”
Ben:
“Henüz hayatıma giriş yapmadım, otel ikinci planda.”
O an fark ediyorum ki bazı soruların cevabı yok ama etkisi var.
Koru Oteli’ni kim kurdu? sorusu da öyle bir şey. Bir isimden çok, bir düşünceyi tetikliyor.
Ve belki de en garibi şu:
Bunu düşünürken sıkılmıyorum.